10 Kasım 2015 Salı
Sevgili
İnsanlar maskelerini ne çok seviyor
Yıllarca bir yalanla bir ömür geçiyor da
Hiç kimse yok bir tek günü sonuna kadar yaşamaya
...Mecbursun yalnızlığa
Oysa sevgili, bir tek sevgili
Nasıl değiştirir dünyanın gerçeğini
İçimdeki fırtına ele geçirdi beni
Bir gün baktım hiç korkmadan aynaya
Orda yeniden gördüm kendimi
İşte sevgili, bir tek sevgili
Nasıl değiştirir dünyanın gerçeğini
Şimdi asla pişman değilim
Yaşadığım her şeyin bedelini ödedim
Nasıl olsa bir gün gelir duygular bulur yerini
Hem cehennem, hem de cennet yeryüzünün mevsimleri
O kadar şey değişti ki
Artık kimse masum değil
Duygular çok eskidi
O zamanlar biz ne güzel çocuklardık
Dünyaya aydınlık gözlerle bakardık
Ve işte o zaman kırdığın bu kalp
Şimdi kırıyor başka kalpleri
Aşkta kazanmak dedikleri kaybetmektir bir çok şeyi
Murathan Mungan
22 Ekim 2015 Perşembe
Hoş bulduk
Bu denli kelimelere aşık, kafamın içerisinde dans ederken nasıl olur da onlardan bir o kadar da uzak kalabilmeyi başarıyorum. Bu biraz müziğe aşık olup onsuz yaşamaya çalışmak ne bileyim belki de okumaya aşık insanın kendini yeni ufuklara kapatması, içselleştirmesi gibi bir şey.
"Korktum."
Evet yanlış işitmedin. Bu tek kelime peşinden binlercesini akıttı az evvel. Gördün mü? Söylerken yaşadığım çıplaklığı hissettin mi? Etmedin dimi? Nihayetinde; hangi sözcüklere ne yaşamlar, mutluluklar, acılar vs. sığdırdığımızı kim bilebilir?
İşte böyle... Korktum.
Çünkü benim için bu korku "Görmek istediğin değil, gerçek hayata merhaba" demekti.
Ve ben ne zaman sözcüklere dokunmak istesem vazgeçişlerimin başlangıcı oldu. Ki bir insanın da alışkanlıklarından, ritüel hayatından vazgeçiş evresi böyle okunduğu kadar kolay olmuyor işte. "Korku" ile içselleştiriyor, erteliyor ve uzaklaşmak istiyorsunuz.
Bu yüzdendir uzak kalmayı başarmam ve bunu başarı olarak görecek kadar şuursuz hareket etmem.
Selam canım hayat.
