Son yaprak

Yüzünü dön ki rüzgara,
savursun saçlarının dalgasını.
Bir nefes gibi değsin ensene unutulmuş sıcaklığı 

Ah birde Kokunu taşısın olur mu?
Denizin tuzuna meze olsun meltem de...
Özlemlere bir mola, hatıralara bir tebessüm kondursun su kısacık baharımda

Sahi ne olacaktı tebessüm mevzusu ?
Oysa ki yapraklarını döküyordu ağaçlar
Aşıklara hüznü okuyacak
açıp Sezen dinleyecektim daha...

"Yok öyle el gibi durma gül biraz
Sana gülmeler yaraşır
Yok öyle güz gibi soğuk olma
Güz ayrılık taşır"

En çok ta buraya eşlik edecek
Kızıllığından soluyacaktım hatıraların

Evvel zaman sonra
Uykumuzdan uyandığımızda, nice devrimler yaşamış olacaktı ömrümüz.
Düne bir adım daha uzaklaşıp , yarına bir adım daha yakınlaşacaktık.
Artık ne sevincim sevincin,ne hüznüm hüznün olacaktı avuçlarında.
Yabancı bir tını olarak kalacaktı seslerimiz kulağımızda
Kendine iyi bak diyecektik
Kendine iyi bak ...


*** Kızıl yapraklarıyla içinizi ısıtan baharı,  son baharınız gibi yaşayamadan, hayattan gidiyor oluşunuzu bile farketmeden elveda demeyin sevdiklerinize. Olmuyor dimi. Olmuyor iste , farketmeden bir yaprak gibi doluyor miladımız.
Bakın Hz. Ömer (r.a) ne demiş;

" Ölümü yattığın zaman yastığının altında, kalktığın zaman burnunun ucunda bil."

Destina Y.

Nefes

 Bazı zamanlar hangi kelime ile nefesi üflemeli kağıda inanın bilmiyorum... Nereden başlayacağım nereye varacağım ve en önemlisi varabilecek miyim dersiniz? O zaman başlıyorum;


Son zamanlar da, düşünme ve sorgulama yetisi kaybolmuş insanlarla verilen varoluş çatışmasına tıkılıp kaldık. Ve  bu insanlar öylesine tükettiler ki benliğimizi. İnsan idik , sevgili idik, ana idik, eş idik. Hele ki bir de can idik , hemde bir nefeslik can idik. Ama bir nefeslik yalanlarda boğulduk. İnandıklarımız uğruna, savrulduk yazın ayazında ve böylece yerle yeksan ettiler tüm duygularımızı.

Ne demiş Yaşar Kemal ;

İnsanlarla oynamamalı.
Bir ince yerleri var,
Bir ince yerleri,
İşte oraya değmemeli.





Destina Y.

Esinti

Hangi adım peşinden çığlıkları alır
Yaban yazı da çatırdardı toprak altında

 Bir sel gibi alaşağı eder
Taşırdı Munzur'un kıyısına seni.

Hangi adım altında yığılmıştı kemikleri
Sır olup yitmişti Canları...

O ki öyle bir coğrafyaydı;
Suları kan akmış  Laç
Dağlarında ceylanı ile
Halen bağrında taşır sevdasını.


 Kelimelere sığdıramayacağım coğrafyasıyla "Dersim". Hissedebilen insan için birçok şey iken bakan insan için sadece "bir yer". Kendinizi olduğunuz sınırlara hapsetmeyin. Adım attığınız coğrafyayı iyi tanımayı deneyin.  Bir yeri hissetmek, öğrenmek ve en önemlisi analiz yapabilmeniz için sınırlar dahilinde yaşamanıza gerek olmadığı gibi klişeleşmiş yakıştırmalara da gerek yok. Biraz merak, biraz vicdan, biraz aidiyet duygusu ile başarabileceğimizi düşünüyorum.

Destina Y.

Şems-i Tebrizi

“Bildiklerini unut.” diyor DOST.

“Gel al eline bir silgi, şu yeni başlayan güne bilgilerini silmekle başla.”
“Zanlarını, yargılarını, ön yargılarını ve dahi bütün genellemelerini koy bir çuvala ve hepten terk et.
Gıybet etme sakın, bil ki dedikodu denilen şey mıknatıs gibi kötü enerji çeker.
Kimsenin aleyhine konuşma, uzaktan atıp tutma, insanları kem dille yargılama, bil ki yanılırsın.

Birini ne kadar çok aşağılar yahut dışlarsın, onun durumuna düşme ihtimalin o kadar artar.
Kainatın matematiğidir. Bir koyar, bir alır insan. Bilmeden kendi hesabını dürer " diyor DOST...


"Hiçbir konuda emin olma" diyor DOST...
" Kendini ayrıcalıklı sayma.
Konumuna ya da mevkine, ismine veya şöhretine güvenme.
Şu hayatta tüm zahiri kisveler sabun köpüğünden ibarettir.

Nazlı nazlı yükselir köpük, derken pat diye sönüverir.
Her zaman başkalarından öğrenmeye açık ol. En iyi bildiğin konularda bile köşeli düşünme, büyük konuşma.
Cümlenin sonuna nokta değil, ünlem değil, virgül yahut üç nokta koy. Açık bir kapı bırak daima.
Ne kadar bilsen de hiçbir zaman yeterince bilemeyeceğini unutma.
Tevazudan şaşma. Ancak o zaman kurtulabilirsin bilginin cehaletinden. " diyor DOST...

Tebrizli Şems.

Sevgili

Zaman nasıl akıp gidiyor
İnsanlar maskelerini ne çok seviyor
Yıllarca bir yalanla bir ömür geçiyor da
Hiç kimse yok bir tek günü sonuna kadar yaşamaya
...Mecbursun yalnızlığa

Oysa sevgili, bir tek sevgili
Nasıl değiştirir dünyanın gerçeğini
İçimdeki fırtına ele geçirdi beni
Bir gün baktım hiç korkmadan aynaya
Orda yeniden gördüm kendimi
İşte sevgili, bir tek sevgili
Nasıl değiştirir dünyanın gerçeğini

Şimdi asla pişman değilim
Yaşadığım her şeyin bedelini ödedim
Nasıl olsa bir gün gelir duygular bulur yerini
Hem cehennem, hem de cennet yeryüzünün mevsimleri
O kadar şey değişti ki
Artık kimse masum değil
Duygular çok eskidi

O zamanlar biz ne güzel çocuklardık
Dünyaya aydınlık gözlerle bakardık
Ve işte o zaman kırdığın bu kalp
Şimdi kırıyor başka kalpleri
Aşkta kazanmak dedikleri kaybetmektir bir çok şeyi


Murathan Mungan

Hoş bulduk

 Bu denli kelimelere aşık, kafamın içerisinde dans ederken nasıl olur da onlardan bir o kadar da uzak kalabilmeyi başarıyorum. Bu biraz müziğe aşık olup onsuz yaşamaya çalışmak ne bileyim belki de okumaya aşık insanın kendini yeni ufuklara kapatması, içselleştirmesi gibi bir şey.


"Korktum."


Evet yanlış işitmedin. Bu tek kelime peşinden binlercesini akıttı az evvel. Gördün mü? Söylerken yaşadığım çıplaklığı hissettin mi? Etmedin dimi? Nihayetinde; hangi sözcüklere ne yaşamlar, mutluluklar, acılar vs. sığdırdığımızı kim bilebilir?

İşte böyle... Korktum.
Çünkü benim için bu korku "Görmek istediğin değil, gerçek hayata merhaba" demekti.
Ve ben ne zaman sözcüklere dokunmak istesem vazgeçişlerimin başlangıcı oldu. Ki bir insanın da alışkanlıklarından, ritüel hayatından vazgeçiş evresi böyle okunduğu kadar kolay olmuyor işte. "Korku" ile içselleştiriyor, erteliyor ve uzaklaşmak istiyorsunuz.
Bu yüzdendir uzak kalmayı başarmam ve bunu başarı olarak görecek kadar şuursuz hareket etmem.

Selam canım hayat.

" Dokunsalar ağlayacaksın
Ama hiç dokunmuyorlar
Biçare bakan gözlerin bırak kanasın
Gücüne gitsin şarkılar "
   
Ne güzel bir şarkıdır bu! Yüzümüzde hafif acı bir gülümseme. 
Yeri gelir bir dostunuz vesile olur o acı gülümsemenize.