Bir uçurtmam vardı benim.
Siyahı ben,beyazı sen olurdun
içim dolar ağlardım,ardından güneşim olur açardın.
Gökkuşağı beliriverirdi birden,sarısı ben yeşili sen.
Kimi zaman da yazmak gelirdi içimden,kalemi ben,ucu sen olurdun.

Her şey birazda sende başlardı
sen de parlayıp sen de sönerdi aniden.
Gözlerin aydınlıkta ışıl ışıl
bense köşede ki bir kuytuda seni izlerdim.
Sonra bir rüzgar çıkar, bedenimi bir titremedir alıp götürürdü bilinmezliğe,
kuru yaprağın ucunda ki toz zerreciği gibi karışıverirdim toprağın içine.

Hem gözlerimde seğirirdi  kimi zaman
yeri gelir gözümde olurdun benim
yürüdük beraber ışığa
Şimdi ise elim kolum bağlı oturuyorum, ne yürüyecek gücüm var ne de gözlerim görüyor
anlayacağın yine seğirmeye başladı sevgilim
sen yoksun ya...
alışmak lazım

Destina Y.